X
تبلیغات
رایتل

روزهای آخر با خاله محبوبه اینا در اولین سفرشون به ایران

یکشنبه 3 مهر‌ماه سال 1390 ساعت 04:34 ب.ظ

پنج شنبه...جمعه و شنبه...فقط سه روز دیگه مونده تا خاله محبوبه اینا برن!!!...تا سفر بعدیشون....یکشنبه 20 شهریور صبح میرن لندن،به قول سام که فارسی و انگلیسی رو قاطی کرده لاندن!!! خب همش هم که نمیشه خونه مادرجون پیش ما باشن،باید خونه بابای محمدرضا هم باشن....اما اگه بدونم دقیقه ای خونه مامان اینا هستن بدو بدو میرم اونجا! این بود که پنج شنبه صبح با مهنوش آژانس گرفتیم و سریع رفتیم خونه مادرجون که پیش خاله محبوبه و بچه ها باشیم! البته سر شب با بابا علیرضا خاله محبوبه و سارا رو بردیم خونه بابای محمدرضا....رفت تا فردا که ببینیمشون! وقتی اینجان و نمیبینمشون حالم بده....دلم میخواد یک ساعت رو هم از دست ندم...این همه سال دلم میخواسته با خواهریم و بچه هاش باشم و حالا این دو ماه فرصت داره مثل برق و باد تموم میشه...

جمعه هم صبح با بابایی رفتیم اون سمتی! وای که امروز یه چیزی رو مطمئن شدم!!اینکه دیگه حتی نمیتونم 10 دقیقه برم خرید! تا وارد فروشگاه شدم و خواستم قدمی بزنم و خرید کنم کمرم دوباره درد گرفت و این یعنی اینکه یعنی فقط استراحت، مامان پریسا جون! رادوین دلش استراحت میخواد! اونم از نوع مطلقش!!!

جمعه 18 شهریور آخر شب هم واسه محمدرضا تولد گرفتیم و خیلی خوش گذشت...خونه پدرجونو ساعت 12 شب گذاشتیم رو سرمون....بخصوص با اون بوق هایی که خاله محبوبه آورده بود!!!

شنبه اومد...آخرین روز!!!!! دیگه توی این چند روز آخر همه چمدونای خاله جمع شده بود...دیگه باورمون شد راستی راستی دو ماه رویایی تموم شد و وقت خداحافظیه!

از قضا از 1 ماه قبل برای من یه کاری واسه امروز پیش اومد که هم دلم میخواست برم و هم نه! آخه نمیخوام بودن با محبوبه اینارو حتی واسه 1 دقیقه از دست بدم! اما خب رفتم...یه جلسه نقد و بررسی یک کتاب بود که از من دعوت شده بود که در موردش صحبت کنم...خیلی جالب بود! هیچوقت تو همچین موقعیتی نبودم، تجربه خوبی بود....اونم با عزیز دلم! که حسابی باهام همراهی کرد و دوتایی روی سن پشت میز نشستیم و دو ساعت سخنرانی کردیم!!! قربونت برم که احساس میکردم تو هم از اینکه مامانیت داره جلوی اون همه آدم صحبت میکنه کیف میکری و گوش میدادی.....یه کم خسته شدم، اما خب انرژی خوبی گرفتم و بعدشم زود رفتم خونه مامان.

شب همه بودیم....و کم کم داشتم احساساتی میشدم از اینکه تا چند ساعت دیگه محبوبه و بچه هاش میرن...و دوباره دلتنگی!....دلم نمیخواست آخر شب شه! دلم نمیخواست خوابم ببره...دلم نمیخواست چشمامو ببندم...بخصوص اینکه قرار شد من فرودگاه نرم!...خیلی ناراحت بودم که نمیرم!اما خب بخاطر سلامتی رادوین قشنگم باید همین ا خداحافظی میکردم!!.................

با همه این حرفا باید میخوابیدیم...دیگه فردا صبح دور هم نیستیم!....دیگه دوتا فسقلی یعنی سام  و سارا اینجا نیستن...هنوز نرفته میدونم که خیلی دلم براشون تنگ میشه!....ساعت حدود 3 صبح همه بیدار شدن که برن! و من تا بیدار شدم رفتم پیش سام و سارا...من لباسای سارا رو پوشوندم که خواب بود...دیگه بغضم ترکید و شروع کردم به گریه....یاد روز اولی که اومدن افتادم...که موهای سارا رو شونه کردم و گفتم آخ جون بالاخره این بچه هارو از نزدیک دیدم...و حالا داشتن میرفتن!.....باباعلیرضا واسه سام یه ماشین و واسه سارا یه کیف خریده بود و تا کیف سارارو نشونش دادم مثل همیشه با لبخند بامزش بیدار شد و خوش اخلاق پاشد!!

خیلی تندتند همه چمدونها رفتن پایین و وقت، وقت خداحافظی بود...

من خدایا....چه لحظه بدی بود....سام خواب بود،کلی بوسش کرد. بدترین لحظه خداحافظی با خاله محبوبه بود....یه جور خیلی هول هولکی...توی کوچه،هوای تاریک ...همدیگرو بغل کردیم و زدیم زیر گریه......انگار باورمون نمیشد که این خداحافظی مثل خداحافظی هایی که این چند روز میکردیم نیست...رفت تا چندین ماه دیگه!!!....انگار دلمون نمیخواست از هم جدا شیم....اما بالاخره رفتن....باباعلیرضا هم با اینکه حاضر شده بود بره با اصرارهای محمدرضا موند و نرفت!!!...........همه رفتن،من و علیرضا برگشتیم بالا.....و حالا گریه نکن و کی بکن......خیلی جاشون خالی شد...هنوز 2 دقیقه نشده........بابا علیرضا کلی باهام حرف زد و امیدورام کرد که زودی میان...و بخاطر رادوین هم که شده نباید اینجوری هق هق گریه کنم....اما دست خودم نبود.....توی این چند ماه بارداری هیچوقت انقدر دلم نگرفته بود....

آخرین بار قبل رفتنشون با خاله محبوبه حرف زدم .....بقیه هم ساعت 8 اومدن....و بالاخره حدود ساعت 9 محبوبه اینا رفتن.....و  این دو ماه شیرین تموم شد....خیلی زود گذشت...همینه دیگه! انتظار همیشه طولانی و گذر از روزهای خوش کوتاهه....بالاخره اونا هم باید برن سر خونه زندگیشون...بچه ها برن مدرسه و خلاصه زندگی خودشونو ادامه بدن...هرچند دور از ما....

وقتی همگی از فرودگاه برگشتن من چشمام از زور گریه باز نمیشد و بازم کلی گریم گرفت....جاشون خالی بود....خاله منیژه اینا ظهر رفتن و من هم بعدش رفتم خونه....همه متفرق شدیم.....وقت این بود که هرکی خونه خودش باشه....دور هم جمع بودن عالیه،اما بالاخره لازمه که هرکس برای خودشم زندگی کنه....

خاله محبوبه اینا به سلامتی رسیدن و خیالمون راحت شد....من که هر یکساعت یکبار میزدم زیر گریه.....حتی الان که دارم مینویسم....

خیلی خیلی خوش گذشت....روزایی که سالها آرزوشو داشتیم....روزای با هم بودن...که دیگه کسی نمیگفت جای محبوبه اینا خالی!!!

دیدن سام و سارا که شیرین ترین قسمت بود....فسقلی های وروجک که اتفاقاً خیلی هم با هم دعواشون میشد...و میزدن زیر گریه!!!!!.....نه گفتن های دایم سارا! چشمای باد کرده سام از دست  دی وی دی و پی اس پی!!!!.........جوس گفتن های سارا و شیرهاهاهو(شیرکاکائو)........و خلاصه هزار تا خاطره با محبوبه و محمدرضا و سام و سارا و همه خانواده.....که دونه دونش برای هممون تا همیشه ثبت شد و با یادآوریش کلی شاد میشیم.... من خیلی دلتنگشون میشم! اما سعی میکنم بجای ناراحتی و دلگیری به خاطرات شیرینمون فکر کنم و اینکه مطمئنم که بزودی میان...و این بار تو قشنگ مامانی، رادوین نازم هم هستی....

وقتی میان تو هم با ما میای استقبالشون مامانی....انشاالله.

خداروشکر که بعد از این همه سال انتظار بالاخره این روزای قشنگ اومدن....خداروشکر که به من و رادوین کمک کردی که تا جاییکه میشه با خاله محبوبه اینا همراهی کردیم و لذتشو بردیم!...خداروشکر که توی این دوران زیبای بارداری این اتفاق قشنگو پیش آوردی و شادی منو دو برابر کردی....

خواهری خودم نمیدونی چقدر بودن تو کنارمون واسه من لذت بخش بود.....خیلی دوست دارم خواهری خشگلم....

خاله محبوبه جونم منم دوست دارم...کلی چیزای قشنگ واسم آوردی....و کلی بهت زحمت دادم که رفتی واسم خرید کردی....بازم بیا و واسم سوغاتی های خجل بیار بگم به همه که من چه خاله ای دارم!!!!.....خیلی دوست دارم خاله جونی....(رادوین)

....و مثل همیشه من باید از تو پسر گلم تشکر کنم که تا آخر همراهی کردی و اجازه دادی الان هیچوقت بخودم نگم کاش فلان جا با خاله اینا میرفتم و .....مرسی مامانی،پسر مهربونم.....

خدایا ممنونتم! حالا درک میکنم که تو بهترین وقت به ما بچه دادی! من یه کم شاکی بودم که چرا زود نی نی نیومد و بابا علیرضا میگفت بعداً میفهمی که حتی 1 ماه دیر اومدن نی نی هم خیری توشه ! و حالا من میفهمم......که بتونم توی بهتریرن زمان بارداریم این روزای با هم بودنو بچشم و لذت ببرم.....این روزا بهترین روزای بارداریم بود و همیشه همیشه با نگاه کردن به خاطراتش کیف میکنم و انرژی میگیرم.....

انشاالله تا سفر بعدی خاله اینا که تو هم کنارمونی عزیزم....

del.icio.us  digg  newsvine  furl  Y!  smarking  segnalo